Twee nieuwe platen die de wereld moet horen
FFO: The War On Drugs, Sam Fender, The National, Big Thief
The Radar Station is terug — en hoe. Wat ooit begon als een muzikale twee-eenheid tussen broers Brent Buckler en Sander Cliquet, groeide uit tot een band die de Belgische indiescene een stevige duw gaf: winnaar van De Nieuwe Lichting 2020, singles op zowat elke zender, uitverkochte zalen van AB tot Trix, en festivals die hen graag opnieuw uitnodigen.
Na jaren van nachtelijke schrijfsessies in Zuid-Frankrijk en een dosis levensherleiding waar je u tegen zegt, komt hun nieuwe album Birds Of Choice eraan. Producer Koen Gisen duwde hen richting een sound die volwassener, directer en nog grootser klinkt — zonder hun typische filmische melancholie kwijt te spelen.
Nieuwe nummers als Where Will You Go? en January Colours voelen als brieven uit een turbulente twintigerjaren: eerlijk, intens en glashelder in hun zoektocht naar wat écht telt. Bucklers warme stem en Ciquets open muzikale wereld vormen samen een emotionele storm waar je graag in blijft staan.
Met drummer Robbe Broeckx, bassist Toon Rumen en percussionist Wes Verschoren staat er nu een band die groter, gedurfder en zelfverzekerder klinkt dan ooit. Samen vliegen ze een nieuwe fase in — eentje waar fans van The National, The War on Drugs of Sam Fender spontaan dichter bij hun geluidsinstallatie komen zitten. (let op je oren!)
Kortom: The Radar Station is volwassen geworden, maar geen greintje vuur kwijt. Birds Of Choice voelt echt, spannend en springlevend. Live? Alleen maar beter.
FFO: Jeff Buckley, Chris Whitley, Radiohead, Talk Talk
Wie herinnert er de doortocht van RAMAN. nog op Maanrock 2023? Of moeten we het anders vragen: was RAMAN. dé ontdekking van die zomer? Rauwe emotie, een no nonsense gitaargeluid, melancholische instrumentale intermezzo’s en dan komt er nog die stem bij. On-ge-loof-lijk!
RAMAN. maakt muziek die niet netjes gepolijst wil zijn. Zijn songs drijven op een ruwe onderstroom van emotie: melancholische instrumentatie, meeslepende melodieën en teksten die rechtstreeks uit het leven komen — inclusief de barsten, twijfels en donkerte. In de straten van Gent vond hij zijn eigen stijl, met echo’s van Chris Whitley en Jeff Buckley als fluisterende gidsen.
Altijd balancerend tussen licht en schaduw zoekt RAMAN. naar oprechtheid, zowel op plaat als op het podium. Na zijn bluesy debuut-EP Birth Of Joy (gerealiseerd met gelauwerd engineer Staf Verbeeck) bleef hij bouwen aan zijn geluid onder de vleugels van producers Pascal Deweze en Koen Gisen — jawel, diezelfde van de laatste The Radar Station plaat! Het resultaat: een eerste full album dat dieper graaft en harder binnenkomt.
Live is RAMAN. een onweerstaanbare kracht: een stem die grijpt, nummers die blijven hangen, en een intensiteit die je in de zaal voelt trillen. AB, Trix, De Roma, Het Depot, Paradiso, 013, Maanrock — hij liet er telkens een sterke indruk achter, en ook buiten de landsgrenzen timmert hij vastberaden aan zijn verhaal.
RAMAN. komt niet om netjes binnen de lijntjes te kleuren. Hij komt om iets echts te brengen.