Flying Horseman
Nieuwe plaat, nieuw vuur
Flying Horseman keert terug uit de schaduw met Anaesthesia, hun zevende album. Donker, kwaad en tegelijk verfijnd en fantasierijk. Een knetterend brouwsel van intelligente rock, mistige psychedelica en kosmische folk. Muziek die niet fluistert, maar gloeit.
De kern blijft Bert Dockx — intens, rusteloos en compromisloos. Nieuw bloed komt van Louis Evrard (Pruillip, Ottla, Grid Ravage)en Maximilian Dobbertin (Calicos, Frankie Fame), die de sound een frisse, eigen groove geven. Tel daar de onmisbare Loesje en Martha Maieu bij op, met hun spookachtige vocals en atmosferische synths, en je krijgt een band die tegelijk aards en buitenaards klinkt.
Anaesthesia is geen achtergrondmuziek. Het is een politiek geladen plaat, geboren uit verbijstering over de staat van de wereld. Over onrecht, over waanzin, over systemen die kraken. Maar ook over verbinding. Over samenkomen. Over blijven vragen stellen wanneer zwijgen makkelijker lijkt.
Live vertaalt zich dat in een set die smeult en verschroeit. Acht songs, diep en gelaagd, met een sound die werd gesculpteerd door Joris Caluwaerts (toetsenist van de ongeëvenaarde avant-jazzgroep .STUFF) en Yves De Mey (één van België’s meest vooraanstaande elektronische klankmagiërs). Verwacht intensiteit. Verwacht schoonheid in de schaduw. Verwacht een band die meer doet dan spelen — ze menen het.